علي‌اكبر رشاد: فلسفه‌ی‌ فرج، ناظر به‌ آینده‌ و پایانه‌ی‌ حیات‌ و هستی‌ است‌ و در آن، طبیعت‌ هم‌ سرنوشت‌ دیگری‌ دارد. آن‌ گاه‌ که‌ زیبایی‌های‌ پس‌ از وقوع‌ فرج، وصف‌ می‌شود حتا سخن‌ از این‌ است‌ که‌ میش‌ نیز از گرگ‌ نمی‌ترسد و با هم‌ در آسایش‌ می‌زیند، زمین‌ برکت‌ خویش‌ را سخاوتمندانه‌ در اختیار اهل‌ خود قرار خواهد داد و نبات‌ و جماد نیز دیگر خواهند شد.

مصطفي ملكيان: اگر معتقد نباشيد يك آگاهى وراى اين ماده بدون آگاهى وجوددارد، نمى توانيم به چيزى اميد ببنديم، خواه آن آگاهى پديدآورنده ماده باشد كه در آن صورت آگاهى حاكم مى شود و خواه آن آگاهى پديدآورنده ماده نباشد ولى ملازم با ماده باشد. نكته ديگر اين كه همه اديان قائل به اميدند ولى درعين حال اديان يك يا چند چيز هم افق با اميد را تخطئه مى كنند كه البته هنوز كار جالب و دقيقى در موردشان صورت نگرفته است كه كدام اميد است كه بايد داشت و كدام امور قريب المخرج و قريب المأخذ با اميدند؟ در قرآن و روايات اسلامى ما، رجا هميشه مطلوب و مستحسن تلقى شده است. البته متعلق اين رجا را خدا دانستند. «لايرجون احدمنكم الاربه» .

سلمان ايراني: دکتر نصرحامد ابوزید از طرف‌داران‌ نواندیشی‌ دینی‌ است‌ وی‌ دیدگاه‌ خود را در مواجه‌ با سلفی ‌گری‌ می‌‌داند. از نظر او امروزه‌ دیگر نمی‌‌توان‌ مقلد متفکران‌ پیشین‌ بود. این‌ متفکران‌ میراثی‌ را برای‌ ما باقی‌ گذاشته‌اند که‌ هر چند بر ما مؤ‌ثر است، اما همه‌ آن‌ها را نمی‌‌توان‌ دربست‌ پذیرفت، باید به‌ بازسازی اندیشه‌ دینی‌ پرداخت‌ تا هر آن‌چه‌ با عصر و زمان‌ ما سازگاری‌ ندارد، کنار گذاشته‌ شود و هر آن‌چه‌ هم‌آهنگ‌ با روزگار ماست‌ با زبانی‌ متناسب‌ با عصر حاضر از نو بازسازی شود‌.

جعفرسبحاني: آنچه تمام دنیا پذیرفته است، آزادی به شرط عدم تجاوز به حقوق دیگران می‌باشد. تفاوت بین آزادی در کشورهاي اسلامی با نظام‌های لیبرال در این است که در این نظام‌ها، آزادی معنای عدم تجاوز به حقوق دیگران است، ولی در نظام اسلامی علاوه بر این، سلب سعادت نیز مورد نظر می‌باشد.

محمد مجتهد شبستری: در این چند روز اخیر دوبار حکم سنگسار یک شهروند زن در ایران خبر مهم  پاره ای از رسانه‌های جهان شده است. من که همیشه آرزو کرده‌ام جامعه ی ایران الگوی زندگی انسانی مسلمانان در جهان گردد بار دیگر دچار نهیب وجدان شده‌ام. اخلاق وجدان به من می‌گوید با صراحت بنویسم که سنگسار انسان به نام خدا هم «نفی قداست خدا» است و هم «نفی کرامت انسان»‌ و بر قباحت و شناعت این عمل با هیچ توجیهی نمی‌توان سرپوش گذاشت.

عماد افروغ: اگر این مهندسی فرهنگی بخواهد همان مهندسی اجتماعی را تداعی کند و با پدیده‌های انسانی و اجتماعی به مثابه پدیده‌های مکانیکی و شی‌گونه برخورد شود ـ یعنی ما همان طور که با پدیده‌های فیزیکی و شیمیایی برخورد مهندسی و مکانیکی می‌کنیم با پدیده‌های انسانی نیز همان برخورد را کنیم ـ این خود مورد چالش است یعنی فرهنگ با این تعریف قابل مهندسی کردن نیست.